Borrowing
Pożyczanie aktywów z protokołu DeFi pod zastaw collateral, z obowiązkiem spłaty długu i odsetek według zasad danego rynku.
Czym jest pożyczanie w DeFi
Borrowing oznacza pożyczanie aktywów z protokołu DeFi. W praktyce użytkownik wpłaca zabezpieczenie, na przykład ETH, i pożycza inne aktywo, na przykład USDC.
Najczęściej działa to w modelu nadzabezpieczenia. Wartość collateral musi być wyższa niż wartość pożyczki, bo protokół nie sprawdza twojej zdolności kredytowej ani dochodów.
Jeśli wartość zabezpieczenia spada albo wartość długu rośnie, pozycja może zbliżyć się do likwidacji. To główne ryzyko pożyczania onchain.
Najważniejsze elementy pozycji pożyczkowej
- Collateral
- Aktywo wpłacone jako zabezpieczenie, na przykład ETH, WBTC albo stablecoin.
- Debt
- Dług wobec protokołu, czyli pożyczone aktywo powiększane o naliczane odsetki.
- LTV
- Parametr określający, ile możesz pożyczyć względem wartości zabezpieczenia.
- Health factor
- Wskaźnik bezpieczeństwa pozycji. Gdy spada do krytycznego poziomu, pozycja może zostać zlikwidowana.
- Interest rate
- Stopa odsetek od długu, zwykle zależna od wykorzystania puli.
Dlaczego protokół wymaga nadzabezpieczenia
W DeFi zabezpieczenie zastępuje scoring kredytowy. Protokół nie wie, kim jesteś i czy masz dochód. Widzi tylko aktywa w smart kontrakcie.
Nadzabezpieczenie tworzy bufor. Jeśli pożyczasz 750 USDC pod 1000 USD w ETH, protokół ma margines na spadek ceny ETH przed likwidacją.
Ten bufor nie jest stały. Zmienia się razem z cenami aktywów, odsetkami i parametrami rynku.
Jak naliczają się odsetki
W protokołach takich jak Aave oprocentowanie zależy głównie od utilization rate, czyli od tego, jaka część puli została już pożyczona.
Gdy wykorzystanie puli jest niskie, pożyczanie jest tańsze. Gdy większość aktywów z puli jest już pożyczona, oprocentowanie rośnie, żeby zachęcić do spłat i nowych depozytów.
Wysokie wykorzystanie może podnieść koszt długu bardzo szybko. Pozycja, która wyglądała bezpiecznie przy niskim oprocentowaniu, może stać się mniej atrakcyjna, gdy rynek się zacieśni.
Do czego użytkownicy używają pożyczania
Pożyczanie daje płynność bez natychmiastowej sprzedaży aktywa. Każdy taki przypadek ma inne ryzyko.
- Pożyczenie stablecoinów pod ETH, gdy użytkownik chce zachować ekspozycję na ETH.
- Zbudowanie pozycji lewarowanej, na przykład przez pożyczenie stablecoinów i dokupienie collateral.
- Shortowanie aktywa przez pożyczenie tokena, sprzedaż i późniejszy odkup.
- Refinansowanie pozycji między protokołami lub sieciami.
- Strategie carry, gdzie koszt pożyczki jest porównywany z yield dostępnym gdzie indziej.
Przykład pozycji
- Wpłacasz ETH warte 10 000 USD jako collateral.
- Pożyczasz 5000 USDC.
- Jeśli cena ETH spada, twój health factor pogarsza się.
- Jeśli odsetki od długu rosną, dług powiększa się szybciej.
- Żeby zmniejszyć ryzyko, możesz dodać collateral albo spłacić część długu.
Najczęstsze błędne założenia
- Pożyczanie stablecoinów pod ETH nadal zostawia ci ekspozycję na spadek ETH.
- Health factor może pogorszyć się przez ruch collateral, ruch pożyczonego aktywa albo narastające odsetki.
- Niski koszt pożyczki w momencie otwarcia pozycji nie gwarantuje niskiego kosztu w przyszłości.
- Strategia lewarowana może zostać zlikwidowana szybciej, niż użytkownik zdąży ręcznie zareagować.
- Pożyczanie na różnych sieciach może mieć inne ryzyko przez płynność, oracle, mosty i aktywność likwidatorów.
Pożyczka onchain wymaga pilnowania pozycji
Protokół nie dzwoni z przypomnieniem i nie negocjuje terminu spłaty. Jeśli parametry pozycji przekroczą próg likwidacji, liquidator może spłacić część długu i przejąć część collateral zgodnie z zasadami rynku.