Pozycja długu zabezpieczonego
Struktura, w której użytkownik blokuje zabezpieczenie i generuje dług, często w formie stablecoina.
Czym jest pozycja długu zabezpieczonego
Collateralized Debt Position, w skrócie CDP, oznacza pozycję długu zabezpieczonego. Użytkownik blokuje aktywo, na przykład ETH, a protokół pozwala mu wygenerować stablecoina jako dług.
Najbardziej znanym przykładem jest MakerDAO, obecnie rozwijany jako Sky Protocol. Użytkownik otwiera vault, wpłaca zabezpieczenie i generuje DAI albo USDS zgodnie z parametrami danego typu zabezpieczenia.
To ważny wzorzec w DeFi, bo pozwala tworzyć stablecoiny zabezpieczone kryptoaktywami. Podaż stablecoina rośnie, gdy użytkownicy generują dług, i maleje, gdy ten dług spłacają.
CDP a zwykłe pożyczanie z puli
- CDP / vault
- Użytkownik generuje nowy stablecoin jako dług zabezpieczony collateral.
- Lending pool
- Użytkownik pożycza aktywa, które wcześniej dostarczyli inni depozytariusze.
- Źródło stablecoina
- W CDP stablecoin jest tworzony przez protokół przy generowaniu długu.
- Spłata
- Spłata długu zmniejsza podaż wygenerowanego stablecoina.
- Ryzyko
- Cena zabezpieczenia, opłata za dług, oracle i mechanizm likwidacji decydują o bezpieczeństwie pozycji.
Jak działa vault Maker/Sky
W modelu Maker/Sky użytkownik wpłaca zatwierdzone zabezpieczenie do vaulta. Protokół wylicza, ile długu można wygenerować przy danym collateralization ratio.
Po wygenerowaniu DAI albo USDS użytkownik ma dług wobec protokołu. Żeby odzyskać pełne zabezpieczenie, musi spłacić wygenerowany stablecoin oraz naliczoną opłatę za dług.
W dokumentacji Sky centralnym elementem księgowania jest kontrakt Vat. Śledzi on, ile zabezpieczenia i długu przypisano do danego vaulta.
Stability fee i narastanie długu
Stability fee to koszt utrzymywania długu w vaultcie. Można ją traktować jak oprocentowanie naliczane przez protokół.
Dług rośnie wraz z czasem, jeśli pozycja pozostaje otwarta. Użytkownik musi więc kontrolować nie tylko cenę zabezpieczenia, ale też koszt długu.
Przy wysokiej stability fee pozycja, która na początku wyglądała bezpiecznie, może stopniowo tracić bufor.
Dlaczego likwidacja jest możliwa
Każdy typ zabezpieczenia ma minimalny poziom nadzabezpieczenia. Jeśli wartość zabezpieczenia spada zbyt blisko wartości długu, vault może zostać skierowany do likwidacji.
Likwidacja sprzedaje część albo całość zabezpieczenia, żeby pokryć dług. Użytkownik zwykle płaci też karę likwidacyjną.
Konserwatywni użytkownicy trzymają wyższy bufor niż minimum protokołu. Vault ustawiony blisko progu likwidacji jest podatny na szybkie ruchy rynku i skoki opłat.
Co sprawdzić przed otwarciem CDP
Pozycja długu zabezpieczonego daje płynność bez sprzedaży aktywa, ale działa jak forma dźwigni.
- Minimalny collateralization ratio dla danego aktywa.
- Aktualną stability fee i zasady jej zmiany.
- Karę likwidacyjną oraz mechanizm sprzedaży zabezpieczenia.
- Jakość oracle i płynność aktywa użytego jako zabezpieczenie.
- Ryzyko stablecoina, którego dług generujesz.
- Wpływ spadku ceny zabezpieczenia na twój bufor bezpieczeństwa.
Przykład pozycji
- Wpłacasz ETH warte 15 000 USD do vaulta.
- Generujesz 5000 DAI długu.
- Twoja pozycja jest nadzabezpieczona, bo zabezpieczenie jest warte trzy razy więcej niż dług.
- Cena ETH spada o 40%, więc bufor mocno maleje.
- Żeby obniżyć ryzyko, możesz spłacić część DAI albo dodać więcej zabezpieczenia.
Najczęstsze błędne założenia
- Stablecoin wygenerowany z vaulta jest długiem wobec protokołu.
- Spłata CDP zmniejsza dług i może zmniejszać podaż stablecoina.
- Minimum collateralization ratio to próg ryzyka, a nie zalecany poziom prowadzenia pozycji.
- Stability fee może zmienić opłacalność pozycji nawet bez dużego ruchu ceny zabezpieczenia.
- Ryzyko dotyczy też posiadaczy stablecoina, jeśli cały system zgromadzi bad debt.
CDP może wyglądać spokojnie, ale jest pozycją z długiem
Użytkownik otrzymuje stablecoina, więc pozycja może psychologicznie wyglądać bezpiecznie. Ryzyko siedzi w zabezpieczeniu, koszcie długu i progu likwidacji. Gwałtowny spadek ceny collateral może szybko zmienić sytuację vaulta.